Օհանենց գերեզմանը մի քիչ թեք հարթության վրա էր: Թեքության ամենաստորոտային մասում, ուր ավելի հարթ էր, 20-րդ դարասկզբին տեղադրված մի քար էր` Մարգարիտ – ծնված 1901-36թթ: Օհանը երկար զննումներ կատարեց քաղաքի տարբեր բնակիչների շրջանում և ստույգ տեղեկություն չկարողացավ իմանալ: Է~հ, եթե տեր ունենար կողքը կցանկապատեին, պարիսպ կդնեին, ուրեմն Օհանը իրենց գերեզմանատեղը կմեծացնի, Մարգարիտի քարն էլ ձորը կգլորի, էգուց ինքն ու իր կինը նրա տեղը հանգիստ կպառկեն, ոսկորներ են էլի~, վաղը չէ մյուս օրը բոլորն էլ  հողի են վերածվելու: Այստեղ Օհանը կանգ կառներ, եթե մի փոքր աշխարհաճանաչ ու տառաճանաչ մարդ լիներ ու կարդացած լիներ Հովհ. Թումանյանի հետևյալ տողերը. կարդալ շարունակությունը »

Թող մի քիչ խառը չթվա վերնագիրը հոդվածի, ասելիքի կուտակումը այնքան խիտ է, այնքան հուզող ու մտահոգությամբ այն, որ արդյոք նպատակակետին կհասնի՞, արդյոք կարձագանքվի՞, թե՞ կնմանվի անապատի քամու ձայնի:
Բոլոր ժամանակներում անտարբերությունը եղել է քաղաքակրթության զարգացման խոչընդոտ, չարիք: Ասել է է` անտարբերությունից է ծնվում ամեն վատն ու չարը աշխարհի: Աշխարհի այս հարափոփոխ խառնարանում արժեքներ կան, որ պետք է մնան անձեռնմխելի, հաստատուն, անփոփոխ: կարդալ շարունակությունը »

Երբ տարբեր են ասելն ու իրականությունը

Ծխախոտի` միլիարդ անգամ տրիլիոն (գուցե բազմապատիկ ավելի) տուփերի վրա անխտիր գրված է եղել ու շարունակվում է գրվել «Ծխելը վնասակար է առողջությանը»: Բայց ծխից դեղնած-գորշացած մատ-բեղերով հասուն տղամարդկանցից  մինչ մի մատ տղեկներ ու մինչ` վաղուց արդեն ոչ փափկասուն կանայք, շարունակում են իրենց «կոմֆորտ» զգալ ծխի գալարուն քուլաների  պարույրներում: կարդալ շարունակությունը »

«Լճացման» տարիներ, շաբաթական 3 անգամ լույս տեսնող  շրջանային թերթեր` պաշտոնաթերթեր

Տարիներ առաջ, և բոլորովին էլ ոչ այնքան վաղ անցյալում, մարզայինի փոխարեն կային շրջանային թերթեր, որոնք, բավականին  օպերատիվ կերպով լուսաբանում էին շրջանի, ներկա ձևակերպմամբ` ենթամարզի ողջ անցուդարձը: կարդալ շարունակությունը »

Լրագրություն ասվածը մերկապարանոց լուր գրել ու հղելը չէ բնավ: Լրագրությունը, եթե առանձնապես այն կոնկրետ մարդու ու կոնկրետ ժամանակների մասին է,  նախ և առաջ, իմ ընկալմամբ,  բարոյական ահռելի պատասխանատվություն է` մարդուն հանիրավի չվնասելու, նրա նկարագիրը չայլաձևելու: Նաև` անհեթեթ չգունազարդելու, որովհետև մարդն այդ ամենատարբեր շփումներում է ու…իր ժամանակի մեջ: Սերոբ Իշխանի Գալստյանի մասին գրելուց առաջ այս ինքնահորդորն ունեի, որովհետև նա մեկն էր այն մարդկանցից, որոնց կենսագրությունն ու գործունեությունն արդեն իսկ պատկառանք են ազդում և պարտադրում ճշմարիտ ու շիտակ լինել: կարդալ շարունակությունը »

Բագրատ Օրդյանն ու կինը՝ Սիլվան, ապրում են Գորիս քաղաքի արևմտյան լեռնալանջի բարձրադիր փեշին գտնվող, իրենց երբեմնի բնակարանին կից դրված “դոմիկում “, որտեղ, չնայած վառարանի վրայի թեյնիկը բարալիկ գոլորշի էր արտաշնչում, ցուրտ էր, ոսկորի հետ անհաշտ մարտյան ցուրտ: Ցուրտ էր, խոնավ էր, նեղվածք էր-տխուր էր: Տխուր էր, որովհետև երբեմնի բնակարանի հենց բակում ու շենքի հիմքերում “գրադի” արկերի ահռելի փոսերն էին: Գորիսում աննախադեպ՝ միանգամից  3 արկ “հյուրընկալած”, կրակի ճարակ դարձած, անդուռ, անպատուհան, անհատակ շենքն ասես պատերազմ անթեղած…թանգարան լիներ: կարդալ շարունակությունը »

Թեմաներ կան, որոնց չանդրադառնալով ինքդ սկսում ես կասկածի տակ առնել քո քաղաքացիական նկարագիրն ու բարոյականությանդ արտոնումի սահմանը:Ավելի ճիշտ՝ ոչ թե թեմաներ, այլ նողկանքի չափ զազրելի բաներ, որ փութով աղտ են շիթում նաև քեզանով ամբողջական հասարակության դեմքին: կարդալ շարունակությունը »

“Հանդիպում”՝ հանդիպումից առաջ

Լենա Հովսեփյան-Արփինեին՝ Ալավերդյան, գիտեմ որպես իր խոսքին հարգանքով վերաբերող, ինքնատիպ մտածողությամբ աղջկա՝ միջազգային ու տեղական կառույցների հետ տարբեր հանդիպումներից: Գիտեմ որպես Գորիսի պետական համալսարանի մագիստրատուրայի առաջին կուրսի առաջադեմ ուսանողուհու՝ ապագա տնտեսագետի: Գիտեմ որպես նուրբ, կոկիկ պահվածքով ու հավաք օրիորդի: Ավելի ճիշտ՝ այսպես գիտեի մինչ վերջերս, մինչ Ռուսաստանի Դաշնությունից ժամանած հյուրերիս, Տաթևի ճոպանուղին պահ առաջ տեսնելու  հետաքրքրասիրությունը բավարարելու նպատակով, ճոպանուղու “Հալիձոր” կայան հասցնելը…

կարդալ շարունակությունը »