Մեզ գրում են-Տապանաքարը

Գորիս, Գրետա Գրիգորյան, պատմվածքՕհանենց գերեզմանը մի քիչ թեք հարթության վրա էր: Թեքության ամենաստորոտային մասում, ուր ավելի հարթ էր, 20-րդ դարասկզբին տեղադրված մի քար էր` Մարգարիտ – ծնված 1901-36թթ: Օհանը երկար զննումներ կատարեց քաղաքի տարբեր բնակիչների շրջանում և ստույգ տեղեկություն չկարողացավ իմանալ: Է~հ, եթե տեր ունենար կողքը կցանկապատեին, պարիսպ կդնեին, ուրեմն Օհանը իրենց գերեզմանատեղը կմեծացնի, Մարգարիտի քարն էլ ձորը կգլորի, էգուց ինքն ու իր կինը նրա տեղը հանգիստ կպառկեն, ոսկորներ են էլի~, վաղը չէ մյուս օրը բոլորն էլ  հողի են վերածվելու: Այստեղ Օհանը կանգ կառներ, եթե մի փոքր աշխարհաճանաչ ու տառաճանաչ մարդ լիներ ու կարդացած լիներ Հովհ. Թումանյանի հետևյալ տողերը. …կարդալ շարունակությունը »

Նամակ հեղինակին

Մեզ գրում են-Թողտվության մթնոլորտը պատճա՞ռ, թե՞ անձի որակի, ինքնության անկում

Գրետա Գրիգորյան, Գորիս, գերեզմաններԹող մի քիչ խառը չթվա վերնագիրը հոդվածի, ասելիքի կուտակումը այնքան խիտ է, այնքան հուզող ու մտահոգությամբ այն, որ արդյոք նպատակակետին կհասնի՞, արդյոք կարձագանքվի՞, թե՞ կնմանվի անապատի քամու ձայնի:
Բոլոր ժամանակներում անտարբերությունը եղել է քաղաքակրթության զարգացման խոչընդոտ, չարիք: Ասել է է` անտարբերությունից է ծնվում ամեն վատն ու չարը աշխարհի: Աշխարհի այս հարափոփոխ խառնարանում արժեքներ կան, որ պետք է մնան անձեռնմխելի, հաստատուն, անփոփոխ: …կարդալ շարունակությունը »

Նամակ հեղինակին

Բյուր խոնարհում ՔԵԶ…

Ժորա Ռուբենի Հովսեփյան, Գորիս, Լենա, Մռավյան
Հիշողությունները մարմին ունեն:
ՍԱՐՍՈՒՌԻ մարմին:
Մենք լսեցիք, հասկացանք, ողջագուրվեցինք, շնորհավորեցինք:
Կարոտ առանք:
Լո~ւյս ՔԵԶ, Հայր իմ:
Փա~ռք քեզ, ՏԵՐ, իմ Ակի մաքրության մասին այդքա~ն փութաջանորեն հոգ տանելու համար:
Մի ԲԱՑԱՐՁԱԿ արժեք կա էս կյանքում` տեսակիդ չդավելը` որկորիդ բամբասանքին չլսելը:
Իսկ դա Դու գենով ամրագրեցիր:
Խոնարհում քեզ:
Մենք միասին ենք, բոլորս ենք, մեր տանն ենք:
Տունը մոռացված է լինում խռով հիշողությամբ:
Իսկ մեր հիշողությունը մարմին ունի, կարոտի, սիրո, քնքշանքի հանդերձ ունի:
Մենք առաջանում ենք տարիք կոչվածի թվագրությամբ` ընդամենը:
Իսկ իրականում մենք նույն ենք` առավել քան մանուկ ենք, Մռավյան քուչում ենք:
85 համբույր քեզ, խոնարհում քեզ, կարոտ քեզ:
Մենք միասին ենք:
Մեր տանն եք:
Տարածությունը…մերոնցից է…
Նամակ հեղինակին

Թե իմանաք` “վիրուսիցս” կգողանաք

երեխա, բարուր, անոմալիաՏվի, առա` չհասկացա` ես երեխա ծնվել, հիմա մեծանո՞ւմ եմ, թե ահել եմ ծնվել, հիմա ձգտում եմ մինչ բարուր` խանձարուր…Մի, մեր օրերի տրամաբանությամբ, անոմալիա կա…Կա’…Հաստա’տ…Բայց թե իմանաք` ի~նչ հրաշք բան է` “վիրուսիցս” կգողանաք…Լ.Հ.

Նամակ հեղինակին

Մի ակնթարթի պատում-Էլենյան զարմանք…

Էլեն Օհանյան, Գորիս, գեղեցիկ երեխա

Էլենյան զարմանք...

Նամակ հեղինակին

Արձակ-Գրետա Գրիգորյան

ԽԵՆԹՈՒԹՅԱՆ ԱՌԵՂԾՎԱԾԸ

ՄԵՆՔ` ՀՈՂԵՂԵՆՆԵՐՍ ՀԱՃԱԽ ԵՆՔ ՈՒՆԵՆՈՒՄ ԽԵՆԹՈՒԹՅԱՆ ՑԱՆԿՈՒԹՅԱՆԸ  ՀՈԳԵՀԱՐԱԶԱՏԵԼՈՒ ՄԻՏՈՒՄ, ՀԱՃԱԽ ԷԼ ԽԵՆԹՈՒԹՅՈՒՆԻՑ ՓԱԽՉԵԼՈՒ ԲՆԱԿԱՆ ՎԱԽ:

Գրետա Գրիգորյան ծով նավակՀորիզոնը մշուշոտ էր, ամպախառն: Մոխրագույն մեգը նստել էր սարերին ու կախարդական սրինգ էր նվագում: Ամպերից ցած` օրվա թախիծից ծնված, արցունքից քամված անհոգ օրորվող ալիքների վրա ճոճվում էր նավը` առագաստը կիսատ պարզած: Խենթ ասպետը բախտի դառը քմահաճույքին էր թողել նավը, քամին ծեփծեփում էր առագաստը, քամին անցածն էր խփում խենթի երեսին, ու խենթը զարհուրում էր անցած հիշողություններից. Կախարդական ուժով, թե  հնարանքով վեր կանգնեց ամբոխից, ու ամբոխը ենթարկվեց խենթին, ենթարկվեց գալիք հրաշքների գալիք սպասելիքների հույսով: …կարդալ շարունակությունը »

Նամակ հեղինակին

Սուրբ Զատիկ-Բարություն քեզ, Աշխա’րհ

Սուրբ Զատի, Քրիստոս հարյավ ի մեռելոցՔրիստոս հայավ ի մեռելոց:
Օրհնյալ է հարությունը Քրիստոսի:
Բարություն քեզ, Աշխա’րհ:
Բարության ԼՈՒՅՍ մարդկային մտքին, գործին, արարքին:
Սուրբ Համբույր` ժողովրդին հավատացալ…
Փառաբանություն ՏԻՐՈՋԸ ամեն բացվող օրվա համար…
Լ.Հ.

Նամակ հեղինակին

Ես հավաքեցի իմ բոլոր մտքերը քո մասին և ցանկանում եմ այն տեսնել քո կենսագիր – վկայագրի էջերում

Սա անակնկալ էր: Անակնկալ, որից մի աննախադեպ սարսուռ ապրեցի: Իմ ընկերուհի-գործընկերուհին գրել էր իմ մասին` ՄԵՐԻ ֆոնին…Գրել է իմ սերնդակից գրչակիցներիս…հայրական տուն “Զանգեզուր”-ում: Տասնամյակներ արդեն գրում եմ: Գրում ենք լրագրողներս: Բայց գրում ենք երբեք ո’չ մեր մասին: Գրում ենք մեզ շրջապատող մարդկանց ուրախությունների ու ապրումների, ձեռքբերումների ու մտահոգությունների մասին: Մտնում ենք նրանց էության մեջ, պեղում, տեսնում, զգում, վեր հանում…Բայց` մնում կուլիսների հետևում: “Զանգեզուրը” էլեկտրոնային ներկայացում չունի: Ես խնդրեցի տեքստը` ինչպես կա, և նկարը` իրենց ընտրած, ու որոշեցի դնել իմ  անձնական կայքում: Ու ասել` շնորհակալ եմ, Գրետա ջան… Լենա Հովսեփյան

Զանգեզուր թերթ, Լենա Հովսեփյան, Գրետա Գրիգորյան“Կար ժամանակ, որ “Գործկոմի շենք” ՚կոչված կառույցի 3-րդ հարկի ամբողջ ձախ կողմի աջ ու ձախ թևերում “Զանգեզուր՚”թերթի խմբագրության նստավայրն էր: Խմբագրություն` իր բոլոր բաժիններով, տասնյակից ավելի սենյակներով ու աշխույժ, բազմանդամ, ստեղծագործ կոլեկտիվով: Ճիշտ է, համակարգչային ժամանակներ չէին, բայց գրամեքենա կար, կար հեռատիպ, կար իր ժամանակի չափանիշներով` տեխնիկայով հագեցած տպարան: Ու մենք շաբաթը 3 անգամ թերթ էինք տալիս քաղաքի ու գյուղի բնակիչներին: …կարդալ շարունակությունը »

Նամակ հեղինակին

Ի՞նչ անել: Երիցուկի՞ն ապավինել

երիցուկ, բախտ, ինչ անելԻ՞նչ անել, երբ հոգուդ կենսունակության թելի աղճատ ծերերը…ձեռքիդ տակ են, երբ քարկապը կառամատույցի լույսի հանգույն է, երբ քարկապիդ փորձից…վայում են շչակները…Ի՞նչ անել…Տեսողական խաբկանք հորինե՞լ, լսելիքիդ չհավատա՞լ, դրո՞շ ծածանել մղձավանջի պատվին…Ի՞նչ անել…Երիցուկի՞ն ապավինել…Իսկ ժամանա՞կը…Գուցե ինքնացնցումով հասկանալ, որ դա երանությո՞ւնն է…Որ` երանությունը դա’ է…Երանության տագնապից թելը հոծ է…Կոդի’դ հրամանն էր…

Լենա Հովսեփյան

Նամակ հեղինակին

Է՞լ քանի Այբբենարան… կպաղի

գիրք, մանկություն, այբբենարանՄի չգրված օրենք կա լրագրության մեջ` գրել ամենքի ու ամեն ինչի մասին, բացի այն ամենից, ինչը հե’նց քեզ է վերաբերում. դու հա’ր գրիր, բայց էնպես արա, որ տողիդ վրա հանկարծ չերևաս, քեզ թաքցրու հոդվածիդ ընդերքում կամ քեզ ներկայացրու այն լրատվամիջոցի անվամբ, որի համար այդ պահին աշխատում ես, և, որ կարևոր է` եթե նա դա…արտոնում է քեզ:

Իմ այս հոդվածի առանցքում իրողություն է իմ ընտանիքի մասին, իրողություն, որ իմն է, մերն է, բոլորինն է, բոլորինս է, որ համազգային ցավ է, իրողություն, որ ճաճանչվում է, իրողություն, որ չգիտես` մեր արյան «պոչը կտրած» լինելու հետևա՞նք է, թե՞ մեզ ներսից ու դրսից պարտադրվող անխուսափելիություն… …կարդալ շարունակությունը »

Նամակ հեղինակին

Բոլորն ապացուցում են…

Ազատության հրապարակ, քաղաքական իրավիճակՄեր երկրում բանական հավասարակշռության…նժարները սկսել են միմյանց ծայրագույնս չհանդուրժել…Ուրեմն` կա’մ լծակն է խախտված կենտրոնով, կա’մ կշռողն է ադրենալինի պակասով, կա’մ կշռաքարերն են անհամասեռ նյութից, կա’մ կշռվող նյութն է…ոչ միայն մատերիա, կա’մ կշեռքին նայող աչքն է ոսպնյակի` տեղի տվող խնդրով, կա’մ կշռելու անհրաժեշտությունն է վաղաժամ կամ…ուշացած…

Այսինքն` պարամետրերից` շնչավոր, թե’ անշունչ, ոչ մեկը հանդարտ չէ ու հավասարակշռության ջատագով չէ` մե~ղմ ասած…

Բոլորն ապացուցում են…

Բոլորը սկզբունք ունեն ու պարտավորվածություն…

Խե~ղճ Երկիր` որքա~ն դրին ու առան` չլսելով բոլորին հանդուրժելու… ցավիդ աղերսը…

Լենա Հովսեփյան

Նամակ հեղինակին

Մեզ գրում են-Տեղ գյուղի ղումբավոր կանայք

Նարինե Գալստյան-Ծնվել եմ 1989թ. Տեղում: Առաջին դասարանը ավարտել եմ գյուղում: Երկրորդ դասարանից սովորել եմ Գորիսի թիվ 5 միջն. դպրոցում: 2005թ ընդունվել եմ ԳՊՀ-ի <<Հայոց լեզու և գրականություն>> բաժինը: Կարմիր դիպլոմով ավարտել եմ մագիստրատուրան: Շատ սիրում եմ մասնագիտությունս, բայց ցավոք քիչ եմ զբաղվում սիրածս գործով: Հիմա գտնվում եմ Մոսկվայում, ամուսնացած եմ, ունեմ աղջնակ…. Շատ կարոտում եմ Գորիսը և, երևի կարոտն էր այն գլխավոր պատճառը, որ փորձեցի նորից ինչ-որ բան գրել, թե ինչու ընտրեցի այդ թեման, նշել եմ նյութում… Պատմողը` Արշալույս Բաղդասարյանը տատս է, ով գյուղի մասին համարյա ամեն ինչ գիտի, ուսանողական տարիներին` բանահյուսական աշխատանքներ գրելու համար, միշտ տատս է օգնել` իբրև գյուղի կենդանի վկա… Տատս գյուղի պատմության, հետաքրքիր դեպքերի ու հերոս-մարդկանց մասին շատ տեղեկություններ ունի:

Տեղ գյուղի ղումբավոր կանայք

Տեղ գյուղ, տարազ, ղաբա Այս լուսանկարին առաջին անգամ անդրադարձել եմ ուսանողական տարիներին`  ”Հայ ժողովրդի բանահյուսություն” առարկայից  հանձնարարված կուրսային աշխատանքների ժամանակ: Շատ-շատերն են հետաքրքրվում այս նկարով, շատերն են իրենց ամսագրերում, հոդվածներում, հեղինակած գրքերում, սոց. կայքերում տեղադրում այս լուսանկարը, առանց իմանալու,  թե ովքեր են նկարում:  Շատ անգամ տեսել եմ սխալ ու անտեղյակ մեկնաբանություններ` նկարի հետ կապված: Որքանով որ տեղեկացված եմ, նկարը չունի հավաստի տեղեկություններ, ինչն էլ երբեմն սխալ մեկնաբանությունների առիթ է հանդիսանում: Լինելով` Սյունեցի, ծնված` Գորիսի Տեղի համայնքում, պարտքս եմ համարում քիչ թե շատ տեղեկություն տալ նկարի մասին, առավել ևս, որ նկարը այնքան էլ վաղուց չէ արված և նույնիսկ ես տեսել ու պարզ հիշում եմ նրանցից մեկին: …կարդալ շարունակությունը »

Նամակ հեղինակին

Մտքերը թրև գալ են սիրում

մտքեր, մուսաՆոր տարին վաղուց…հնանում է, իսկ ես դեռ չունեմ 2013-ի իմ առաջին մտորումը: Այսինքն` շա~տ ունեմ, բայց դրանք չեն ուզում տեքստ դառնալ-եռաչափում դեգերում են…Իսկ նրանց “է’ստի համեցե~ք”-ով ավելի կխրտնեցնես, նրանք պիտի..խոսքները մեկ անեն ու գան, գան, բկիդ չոքեն ու ասեն` գործ-մործ արագ թողիր ու մեզ լսիր. լսիր ու հասցրու… վավերագրել…

Իսկ հիմա ես նրանց` աղունիկ խաղացնողի սիրով ու համբերությամբ, ուղղորդում եմ երկնքում, ավելի ճիշտ` ներշնչում եմ, թե այդ եմ անում ու հիանում եմ նրանց արծաթացոլք զիգզագումներով…

Մտքերին, որքան էլ նորածին կամ` խակ անգամ, չես կարող բարուր անել ու “սոսկան” դնել բերանը…

Նրանք էլ ազատ վարգ են սիրում, տնից առժամանակ հեռանալ ու թրև գալ են սիրում, սխալվել ու փոշմանել են սիրում, հետ գալ ու կես ճամփից միտք անել են սիրում, քեզ են սիրում ու քեզնից հեռու մնալ են սիրում, մի խոսքով` իրենք իրենց համար ճշգրտումներ անել են սիրում…

Իսկ երբ վերջնականապես որոշում ու գալիս են…

Գալիս են ու գգվում, գալիս են ու…

Ու էլ չեն գնում…

Երբեմն` չեն էլ գալիս-խռովում են` մերվում են հորիզոնին…

Ես սիրում եմ հարգել նրանց ազատությունը. ձեռնարկի հանգույն ստացվեց-մտքերս կներեն ինձ…

Բայց մինչ տունդարձ նրանք թրև գալ են սիրում` արծաթացոլք զիգզագումներով…

Ուրեմն` եկա՞ն…

Լենա Հովսեփյան

Նամակ հեղինակին