ԿՍՄԹԵԼՈՎ…ՏԱՆՈՒՄ Է

համբերություն, մարդ, սպասումՄեծն Դսեղցու ասած՝ միտք եմ անում, միտք ու այդպես էլ չեմ հասկանում, թե ի՞նչ է համբերությունը. նախնիներիդ մեղքերի սրբման…թողտվությո՞ւն, թե՞ գենետիկ պարգև…
Գուցե հապաղումներիդ արդարացո՞ւմն է…
Ամեն դեպքում՝ կյանքիցդ կսմթելով տանում է…
Ցավն այն է, որ չես կարողանում ճշտել՝ տարածը տեղ հասցնո՞ւմ է…
Կամ՝ քեզնից տարածին սպասող կա՞…
Լ.Հ.

Ճամփաները չեն մեռնում

արձակ, պատմվածք, Լենա, Գորիս

-Պա՛պ, ա՛յ պապ, ճամփաները մեռնո՞ւմ են:

-Ի՞նչը, ճամփանե՞րը…Չէ՛, բալա՛ս, ճամփաները չեն մեռնում:

-Բա ինչի՞ էիր ասում, թե տերևները կմեռնեն:

-Ախր,  Արմա՛ն ջան, ինչը մեռնելու է`մեռնում է, ինչը՝ մնալու՝ մնում,-ասաց  Թևանը՝ ճամփեզրի չեչ քարը լայն բացված ոտքերի արանքն առնելով:

Հոնի սմքած պտուղներով մի ճյուղ չանկռեց Թևանի արևահար վիզը;

-Է՜հ, անտե՛ր, դու էլ՝ տիրոջդ պես մունդառ  դուրս եկար: Ողորմած Սաքին էլ էր էդպես… Է՜հ, ի՞նչ ողորմած՝ անպե՛տք մարդ էր: …կարդալ շարունակությունը »

…Այն ճերմակ վարդերը

լավ պատմվածք, ժամանակակից արձակՔաղաքը լուռ էր` վաղուց քնած: Ցուրտ էր: Վաղ եկած ձմեռը, դեղնել չհասցրած տերևների պինդ կույտերով, աշնանը փռել-ծեփել էր ասֆալտին: Ձյուն չէր, անձրև էլ չէր. սառը քամու հետ այն ասեղի պես ծակծկում էր Արմենի քրտնած ճակատը: Նրա ոտքերին քսմսվելով վազող շնիկը, բարակ վնգստոցով, հաճախ էր վեր նայում` անուշադրությունից նեղված… Արմենը ափը բույն սարքելով՝ նայեց հեռախոսին. մեկն անց էր:

Հոգոցով հեռախոսը դրեց գրպանն ու մոտեցավ փայտե կամարով դարպասին, որ, գիշերային լապտերների մրսած ցոլքերից, անտառի տնակի դուռ էր հիշեցնում…

Դուռը ճռռոցով բացվեց:

Տանը նոր լույս վառվեց: …կարդալ շարունակությունը »

«Նոստալժի». գորիսյան հացի հերթեր

Գորիս, հաց, հերթ, Լոսիկ, Անահիտ, Նադեժ

Լուսիկը, Անահիտն ու Նադեժը...

Հերթական անգամ, բայց շատ երկար ընդմիջումից հետո, տանն էլի հաց թխեցի: Ի դեպ, ես դա շատ սիրով եմ անում, սիրով եմ անում, որովհետև տնեցիք՝ մեր, ու մեր տանը հաց կտրողներն այն սիրում ու հավանում են: Դե՛, ես էլ, որ մարդ գոհացնելուց աշխարքով մին եմ լինում, ձեռքիս ձեռք փըսած` բուսնած, թխում եմ:

Խոստովանեմ` «քուհչի» էլ եմ` ոգևորվո՜ղ:

Բայց մտքինս  էս անգամ իմ թխած հացի մասին գրելը չէր, չնայած, ստացվեց այնպես, որ, ձեռի հետ, այդ էլ արվեց: …կարդալ շարունակությունը »

Մի հաստատուն ձեն կա՝ ուղեղի ճռռոցը…

զինված ապստամբություն զոհ Սերժ
Հիշում եմ…լճացման տարիների ծո՜վ անհոգությունը, ապրում` ներկա՝ «հորդուն» տարիների օվկիա՜ն տագնապներով, ու հասկանում, թե որքա՜ն հարաբերական է հարաբերականության տեսությունն ինքը…
Մերօրյա կյանքը մի հավասարում է, որտեղ բնավ…արգումենտ չէ ՄԱՐԴԸ, բայց հավասարումը կոչվում է…«Հանուն մարդու»…
Թունել, թունելներ կան, բայց թունելի վերջում լույս չկա, լույսին սպասող-հավատացող էլ չկա…
Բյուրանհայտ հավասարումներից, իներտանալու չափ, հոգնած ենք…
Իրար են խառնվել, լղոզվել պաթոսն ու մայմունությունը, սերն ու շահը, հոգածությունն ու անտարբերությունը…
Մի հաստատուն ձեն կա միայն՝ ուղեղի ճռռոցը…
Էն էլ՝ մարո՜ղ…
Լենա Հովսեփյան

Ինչքա՜ն ճիշտ է էն գլխից զրոյին զրո ասելը

զրո, զերոԱնվերջ բարեհամբույր վերաբերմունք ակնկալողները հաճախ իսպառ մոռանում են, որ դա ոչ թե իրենց վաստակն է, այլ՝ դիմացինի դաստիարակությունն ու տեսակը, սերը…Ու կտրուկ շրջադարձներից վրա է հասնում նրանց  ցայտնոտը: Տխուրն այն է, որ նրանք…պատճառների փնտրտուքում երբեք չեն հիշում իրենց. իրենք անվերապահորեն հավատում են իրենց կերպարի…՛՛Նորին Մեծություն՛՛ լինելուն՝ մոռանալով, որ…

Մոռանալով, որ այն տեսանելի պիտի իրենցից բացի գոնե…մեկին:

Մոռանալով, որ վերաբերմունքի կտրուկ արգելակումը իրենց՝ ցայտնոտ, դիմացինին էլ ցավ է պատճառում, որովհետև մինուսվել է զո՜ւր վատնած էներգիա…

Ինչքա՜ն ճիշտ է էն գլխից զրոյին զրո ասելը, թե հապաղում ես կամ՝ խնայում, նրանք իրենց զրոյին, կարծելով՝ քեզնից աննկատ, կլորիկ թվեր է նախադրում ու որոշում քեզ…շնորհ անել իրենց զրոն…

Մոռանալով, որ իրենց զրոն իրենց կերպի…հանդերձն է…

Լենա Հովսեփյան

Ներկայացման անոնս

Գործող անձինք

դեպրեսիա, ձեռքերՄոմե մատներ, խնդրելու չօժտվածության վեհերոտություն, գոյաքարշի ու մահվան բոժոժե սահման: Դիք կարկինի ջահելությամբ գծված «դեմք-շրջան», միջօրեն պղծած «քիթ», ակնախոռոչ զբաղեցրած, չեղած աչքեր, վայելուչ գլխարկով թագադրված գավակ:

Ժահրոտ «ողորմածության» փշրանք:

Մոմե մատներ, հետ քաշված…պաղում:

Գահակալի սգո հանդիսավորությանը սատարելու…մեծահոգություն:

Արարի վերջը…

1980 թ.

Իբր մեկուսի-Ամենատիեզերական ուղերձը

Սուրբ Զատիկ, հավատԱյսօ՛ր՝ Սուրբ Զատկի տոնին, բոլոր տոների՛ն, ո՛չ տոներին, ամե՛ն օր, ամեն Աստծո՛ օր մեն-մի մաղթանք ունեմ՝ հավատավոր լինենք: Թե անգամ ի վերուստ՝ արյամբ, բանականությամբ, գիտակցությամբ հավատավոր  չենք, թե  սատանան դեպ մեզ հաջողությամբ նետել է որկորի ու ոսկու, եսակենտրոնության խայծը ու ների կարգվել  մեր…հոտին, գոնե, հանուն բազում հանուն-ների, երիցս փորձարկված  համոզմունք խցկենք մեր ուղեղ, որ ՀԱՎԱՏԸ բումերանգ է…Բումերանգ, որ այնքա՜ն հավատարիմ է տիրոջը՝ գալո՜ւ է…

Թե չէ՝ վաղանցիկ այս կյանքում, մեր ներսում պարարտացնում ենք չկամության, նախանձի, իմ-ի  որդին, որը հետո՝ չաղ ու անհոգի, սիրով համտեսելու է ամենամոտն ու ամենածանոթը ՝ մեր կոկորդը…

Մեկ-մեկ հիշենք՝ իմ-ի կողքին կա նրա-նը, իմ՝ ակնկալած ուշադրությունից , ակնկալում է և նա…

Թե թանկ են իմո՛նք ու ի՛մ ՀԻՇԱՏԱԿՆԵՐԸ, թանկ են և նրանը…

Մի քիչ լայն բացենք մեր խուփ աչքերը և տեսնենք կողքիներին…

Գիտակցությունը, փառք Աստծո, կարելի է խմբագրել, սրբագրել. բնավ էլ ամոթ չէ, որ գիտակցության տողերով սահի …կարմիր մատիտը-դա աստվածահաճ է…

Միմյանց սիրելը ամենատիեզերական ուղերձն է…

Գագիկ Հակոբջանյան. Այսօրինակ մարդիկ ԴԱՍԱԳԻՐՔ են՝ լռելյայն ըմբոշխնելու համար…

Գագիկ Հակոբջանյան, Գորիս, մաթեմատիկաԳագիկ Հակոբջանյան-մեծ ՄԱՆԿԱՎԱՐԺԸ  Գորիսի դիմագծի մաս-երանգ էր…Նման էր միայն ինքն իրեն: Միշտ՝ նույն մարմնական թեթևությամբ, խորասույզ հայացքի հանդարտ սահքով, շնորհ ինտելեկտի համեստ, երկրային քողարկմամբ…Եվ, ասես, հավերժորեն, քաղաքի կենտրոնում՝ մեղմ զրուցող հասուն, հունձքով այրերի խումբ-առանցքում…Այսպես՝ ընդամենը օր-ամիսներ առաջ…

Հիմա, էլի այսպես, բայց` մի այլ ՀԱՐԹՈՒԹՅՈՒՆԻՑ…

Ափսո՜ս…

Նրան <<ՀԱՄԱՅՆՔ>> ամսագրում հյուընկալելու բախտն ունեցել էինք 14 տարի առաջ… …կարդալ շարունակությունը »

Բաժակ զարկենք…Շնորհավոր տարեդարձդ, Ռուբ ջան

տարեդարձ ծաղիկ Ռուբեն ՀովսեփյանԺամանակի ընթացքում ու իրադարձությունների բերումով մեր միջև եղած տարածությունն էլ, ասես, դառնում  մեկը… մեզնից, ու մենք բոլորովին էլ, ասես,  հազար վերստ հեռու  չենք. մենք մեր Գորիսի՝ Կյուրսի Մռավյան <<քյուչումը>>՝ էլի մեր տանն ենք, էլի լուսնկա է, էլի աստղերը մեր կարմիր ներկած տանիքի քիվին են՝ մեզ ականջ են դնում, էլի մենք մեր <<պլոշչադի>> <<սկամեյկին>> ծալապատիկ նստած ենք, էլի <<Լաստի խութի>> ձիգ ուսից շողում է Լուսնի ոսկի-ծերը, էլի Պիկոն եկել-պառկել է մեր չստերի բարձին ու քիթը ֆստֆստացնելով հիշեցնում է մեր՝ իր ներկայության վայելքը, էլի տանը ԲՈԼՈՐՆ են՝ մենք ենք, էլի մերոնք են, էլի մեր ԱՇԽԱՐՀՆ է՝ տաք ու հարազա՜տ- հարազա՜տ…

Տաք ու հարազա՜տ- հարազա՜տ…

Ruben Hovsepyan,Ռուբեն Հովսեփյան,Գորիս…Հիմա էլ, իմ լավ Ռուբեն, իմ Ռուբիկ, իմ Ուբո, մենք էլի այստեղ ենք ու այդտեղ էլ՝  Տուլայի քո, ձեր տանն ենք ամեն պահ ու վայրկյան…Չէ՞ որ ես ու դու, մենք հո՞ գիտենք, որ ներկա լինում են ոչ թե շոշափելի ներկայությամբ, կրունկների թրխթրխկոցով, այլ հոգո՜վ, ուղեղո՜վ, նյարդո՜վ, հիշողությունների մաքրությա՜մբ, սիրո՜վ…

Դե՛, ուրեմն, իմ Ռուբ, մեր Ռուբ, այս երեկո, այս գիշեր, քո ծննդյան տարեդարձին, մեր մեջ տարածություն, ինչպես միշտ, էլի չի լինի, չէ՞, մենք միասին կլինենք, մենք՝ ԲՈԼՈՐՍ՝ այստեղ ու այդտեղ…

Չէ՞ որ մենք երբեք հեռու չենք եղել, մենք միասին ենք, ու ԲՈԼՈՐՍ բաժակ ենք զարկում…

Մենք բոլորս ամուր-ամուր գրկում-համբուրում ենք իրար:

Շնորհավոր ծննդյանդ տարեդարձը, իմ, մեր ԲՈԼՈՐԻՍ Ռուբ…

Նեցուկվելու համար ուսդ մի ափսոսա…

երեխա, բարություն, ԳորիսԱշխարհին ավելին, քան միլիոն տարի առաջ էր, պակասում է ընդամենը… բարությունը: Այն բարությունը, որը բնավ էլ համատարած ու համընդհանուր հոժարություն-թողտվությունը չէ: Այն բարությունը, որ, որը սեփական անձը փակաչք ու խլականջ զոհասեղանին փռելը չէ: Այն բարությունը, որ սեփական տան անկյունաքարը ուրիշի զվարճասրահի կողապարին նվիրաբերելը չէ: Այլ բարությունն այն, որ ճերմակի շողացոլքից աչքներս խորամնակորեն կկոցելով չասենք՝ հը՞, որ աստվածընծա «բարև»-ից առաջ  չխճճվենք «ասեմ-չասեմ»-ի տարակույսներում, որ դրսի ջերմության  մասին  հոգու սառնարանի ջերմաչափով չդատենք, որ ուժ ունենանք խոյանքները թիրախ չտանել, որ մարդկային հարաբերությունների մեջտեղում չտնկենք կշեռքը, որ մեկընդմիշտ հիշենք՝ որևէ ծնունդ կամ օժտվածության որևէ չափ երկնայիններիս նախածննդյան ցուցումով չէ.  երկնային արտոնումով է:

Նեցուկվելու համար ուսդ մի ափսոսա…

Լենա Հովսեփյան

«ՀԱՄԱՅՆՔ», թիվ 6, 2002 թ.

Հե՛րն էլ անիծած, թե…

Հայաստան աղվես շողոքորթԿարևոր է հասկանալ, հստա՛կ հասկանալ, թե ո՞րն է քո լիցքավորման կամ՝ չլիցքաթափման ամրանի նյութը…Երանգը…Հուշումը…Կարևոր է, բայց մեր երկրում…արժեքները, ցավոք օրապատկեր ունեն. որտե՞ղ ես դու տվյալ պահին, կա՞ս ՛՛փորձագետների՛՛ տեսադաշտում, տակիդ աթոռը վիբրացիա ունի՞… իրենց սեյֆերում պահվող քո՛ օրագրի գնահատականները դնողների հետ, դու կարողանո՞ւմ ես ճիշտ թիրախին…ընծայել քո թվագրված ժպիտը, քծնանքի տրցակը կամ՝ վարպետորեն խաղալ անաչառ ընդդիմադիրի  ճիզվիտային դերիկը…

Մի խոսքով, էհե՜յ, հանճարեղ ԼՈՌԵՑԻ, ես էլ միտք եմ անում, միտք ու չեմ կարենում , չեմ հասնում վերջին…

Բայց վերջնագրի պես սևեռուն հասկանում ես, որ քո…հրամանները քո իսկ կոդի հրահանգով են գալիս…

Այնտեղ ՏՈՂ  կա ինքդ քեզ չդավելու մասին…

Եվ՝ վիժված խուճապին մեկնդմիշտ հրաժեշտ տալու մասին. դու քո՛ կյանքն ես ապրում…

Հե՛րն էլ անիծած, թե…կարևորիկները քեզ ՛՛մոռանալուց՛՛՝ …՛՛կարևորվում են՛՛…

Բա ՀՍՏԱԿ ստվերիդ երկյո՞ւղը…

Իսկ ստվերը Արևի…ձեռքի գործն է, ավելի…իրեղեն, քան…

Լենա Հովսեփյան