Մեզ գրում են-Տապանաքարը
Օհանենց գերեզմանը մի քիչ թեք հարթության վրա էր: Թեքության ամենաստորոտային մասում, ուր ավելի հարթ էր, 20-րդ դարասկզբին տեղադրված մի քար էր` Մարգարիտ – ծնված 1901-36թթ: Օհանը երկար զննումներ կատարեց քաղաքի տարբեր բնակիչների շրջանում և ստույգ տեղեկություն չկարողացավ իմանալ: Է~հ, եթե տեր ունենար կողքը կցանկապատեին, պարիսպ կդնեին, ուրեմն Օհանը իրենց գերեզմանատեղը կմեծացնի, Մարգարիտի քարն էլ ձորը կգլորի, էգուց ինքն ու իր կինը նրա տեղը հանգիստ կպառկեն, ոսկորներ են էլի~, վաղը չէ մյուս օրը բոլորն էլ հողի են վերածվելու: Այստեղ Օհանը կանգ կառներ, եթե մի փոքր աշխարհաճանաչ ու տառաճանաչ մարդ լիներ ու կարդացած լիներ Հովհ. Թումանյանի հետևյալ տողերը. …կարդալ շարունակությունը »






Մի չգրված օրենք կա լրագրության մեջ` գրել ամենքի ու ամեն ինչի մասին, բացի այն ամենից, ինչը հե’նց քեզ է վերաբերում. դու հա’ր գրիր, բայց էնպես արա, որ տողիդ վրա հանկարծ չերևաս, քեզ թաքցրու հոդվածիդ ընդերքում կամ քեզ ներկայացրու այն լրատվամիջոցի անվամբ, որի համար այդ պահին աշխատում ես, և, որ կարևոր է` եթե նա դա…արտոնում է քեզ:




