էն նախշուն կյանքի համն ու լյազաթը տարա՜վ, պյաշավը յեր ածեց…

Մտածում եմ՝ էս facebook-ի փոխարեն ժամանակը… յետ քինար, մեր հըրեվան, տըղըցի Ազուց փիլիքինների քարին ղըբած պըռըվնին ու ջահիլ հարթները էլի նստած ինեյին, էլի տական-կըլխան զուրուց ընեյին, սան-նան յենդան յիշեյին, ուրուր բիշտի տալավ քիսի-փիսի ընեյին, օնքրնին ծիքեյին, էլի ծիմըռվա հետի կընանչի՝ սավզի, սամիթ հընդրեյին, էլի ճիրալի զոխերը շըպրտեյին մեզ, մենք օդումը չանթեյինք, քըչըվեյինք-հարցերը լուծեյինք… Ուրանք էլի տական-կըլխան խուսային, մենք էլ ղաթումը… քաղվածք ընեյինք…

Հետո խոխոցան մընը ասեր՝ հը՞, կընդըմըհակի չը՞խաղանենք…

տարազ, ԳորիսՊիրեր կենդն ու մըհակը, սկսվեր՝ «Անը՛ն թա՛կ-թա՛կ-թա՛կ, իշի՛ն թա՛կ-թա՛կ-թա՛կ, ուչ ադա՛մ-ադա՛մ- ադա՛մ, չամչի բադա՛մ-բադա՛մ-բադա՛մ»-ը ու պատար հետո մընը նափասը պըհիլավ, կենդը ծերքին պենդ պահած ու պացուր զըռռալավ՝ «Ժա՛-ժա՛-պա՛-պա՛ հում կա՛ր-տո՛շ-կա՛ ե՜-փած լոբի՜ նա՜-կո՜ւ-լի՜՜՜…», ծիլի կըտրած քինար դիբա Իսկուհուց տանը ղոլը… Չտեղ վեր նափասը հերիք չաներ, կաղներ, վեր զըռռըցնողն էլի տեղան, կենդին մըհակավը նորից պենդ ծեփեր, վեր նա շարունակեր զըռռալը՝ մինչ ավել՝ հաղթած աչոկների պըրծընիլը… Հի՜նչ թըմաշա պան էր… Մենք էլ յընդըրներան՝ ղարաղուզունի ճըտերի նման, վազ տայինք, ղաթումը յեր ինգեյինք, ծընգնընիս ա արմունգնիս քիչիլեր ու էլի վա՜զ տայինք…

Թա չէ՝ հա՜յ սմայլիկ, հա՜յ ստատուս, հա՜յ փլանքյաս…

Ասած ըսողի՝ Սերո Խանզադյանի (մի առիթով հրապարակավ ասած), մեր քյուչի համ-լյազաթը պըրանի (ներողություն  արտահայտությանս՝ ուրիշի ուղղակի խոսք է՝ տեղայնացրի) ծեր facebook-ը, վեր էն նախշուն կյանքի համն ու լյազաթը տարա՜վ, պյաշավը յեր ածեց, մարթկանց ղըթերումը փանջարա տիրավ… Էն՝ ուրուր բիշտի տալավ,  ջընաղը ջընաղին փահլու տալավ, ծոնգնը յերհատ ընիլավ զուրուցը պըրծա՜վ…

Լափ ջանա յեկած ըսեցի չէ՞…

Հա, հինչ ա՝ էն դուր նըմանի կայտառ ժողովուրթը տառան պընգըլագետնի…

(Տեքստս գրական հայերենի տիրույթ չի՜ մտնում… Սը՜մախեխտ կինի…)

Լենա Հովսեփյան

Ուրեմն՝ ՀԱՎԱՍԱՐԱԿՇԻՌ եմ…

Պատահե՞լ է, որ մարդ մի («մը»-ն ասելիքս հեգնանքի ժանր կտաներ, իսկ այն լո՛ւրջ մտորում է), տարիների հետ, դառնա քո… խալը… Ու՝ աչքիդ ամենամե՛րձ հորիզոնում… Դառնա՛, երբ այդ տեղին հավակնելու բարոյական ո՛չ մի անցաթուղթ չուներ, նրանով զիգզագված հորիզոնդ էլ, մե՛ղմ ասած, ցնծության մեջ չէ… Բայց՝ դառել-թառե՛լ է… Ու դու, ոգիդ ամորձատելու հաշվին, խնդրում ես հորիզոնիդ, որ նա էլ համարի, թե իբր խալն այդ քո դեմքի երկրաչափության թերատը լրելո՛ւ համար է, թե իբր խալն այդ հայացքիդ հավասարակշռությունը չխոտորելո՛ւ համար է, թե իբր խալն այդ աչքիդ՝… աչքը ուրիշով զմայլվելը կանխելո՛ւ համար է…

Բժշկությունը ահազանգներ ունի խալի… գործերին չմիջամտելու մասին, և, էլի ավա՜ղ, Դաստիարակությո՛ւնդ էլ… ոսկե մեդալակիր է…

Եվ հետո էլ՝ դու գիտես, որ փորձարկումների էներգետիկ Տիտանը սիրում է իր «Համբերության պտուղները» ձեռնարկը քո՛ օրինակով պսակել…

Բայց հետաքրքիրն այն է, որ դու էլ, չնայած լաբիրինթային ընդվզումներիդ, դեմ չես… խալի տեղակայմանը. գուցե նրա՝ անայլընտրանք տեղակայումն իրեն ավելի մեծ՝ կրճտալե՛ն անհարմարություն է պատճառում…

Անտես… բոնուսներովդ չես պարծենում, բայց աշխարհի կլոր լինելու մեջ կասկածներդ այլևս փարատվա՛ծ են…

Է՜լ փառաբանեմ Երկնավորին. թե այսքան փի՛քր արի, ուրեմն՝ ՀԱՎԱՍԱՐԱԿՇԻ՛Ռ եմ…

Լենա Հովսեփյան

Ժամանակի մաղն ու…

լույսի համը, ժամանակ, Լենա ՀովսեփյանՀարաբերականությունը առեղծվածի չափ… հարաբերական է մեր օրերում. էտալոնները հաստատագրում են մայրաքաղաքային… բրենդավոր «դերձակները»…
Ժամանակի մաղն ու «դերձակների» սիրուհի հարաբերականությունը հազիվ թե երբևէ… ռաստ գան…

Լ.Հ.

… Ոչ թե լրատվամիջոց, այլ «տեսակի պատի թերթ»

դեղին մամուլ, զրպարտությունԺողովո՛ւրդ, ի վերջո հասկանանք, որ լրագրությունը հե՜չ կապ չունի բզբզոցների, տանը թախտին նստած «միտք» ու «տեսակետ» ծեփելու, քնած մարդու տակ կրակ վառելու, անորոշ, անկապ, թեական վկայակոչումների, մեծ հաշվով՝ անդեմ ու ապակողմնորոշելուն միտված ախմախությունների հետ… Եթե անգամ դա ապրուստի միջոց է ու, կարծում եմ՝ ոչ վատ, ու ներսի… պղտորությանը ելք տալու միջոց, մե՛կ է, նողկալի լինելու չափ, տհաճ է…

Ի վերջո ձեր անունը տարիներ առաջ հաստատ սրտի թրթիռով են դրել և ոչ նրա համար, որ այն կարդալուց կամ տեսնելուց ասեն՝ ես քո…

Թո՛ղ ներեն ընթերցողներս  ինձավարի չլինելուս համար…

Իմ… «անորոշությունը» չանթողներ կլինեն…

Հուսամ՝ կմտածեն իրենց ո՛չ նվազ մտավոր ռեսուրսը այլ ռելսեր տեղափոխելու մասին:

Չնայած կասկածում եմ, որ դա արյամբ արտոնված լինի:

Կամ գոնե համացանցային ոչ թե լրատվամիջոց, այլ  «տեսակի պատի թերթ»/հա՛, անունը  հենց էդպես էլ դնեն/ ծեփեն ու իրենց… բախչում անեն իրենց մտքին եկածը…

Լենա Հովսեփյան

Պահի՛ր միջօրեականդ…

Ընտանիքը ո՛չ միայն արժեհամակարգ է, այլև արժեհամակարգերի նորովի՝ թարմացվող տեղայնացում կամ արձակում, հարմարեցում կամ ընդվզում, ընդունում կամ մերժում ու էստաֆետային նոր փոխանցում կամ կոշտ խզում… Բայց այս… կարճ ճանապարհը ողջ կյանքդ է՝  ծնվածդ օրից սկսած, և այդ… կարճ ճանապարհին տարբեր սերման ու… բանական արյան տարբեր թանձրույթով անձ ու անհատներ են՝ բազում տեսանելի ու քողարկվող շահ ու նկրտումներով, նվիրումներով ու նետած ձեռնոցներով, համբերություններով ու դրանց այլևս լռված քարկապերով, սանդղակներով ու դրանց  դիմանալ-չընկրկելով, խնայելով ու դրա դիմաց չխնայումների դրխկոցներով, հետահայացի՝ սրբագրելու կամ չսրբագրելու հաստատ որոշումով՝ այլընտրանքի գիտակցմամբ կամ այդ գիտակցման մերժմամբ…

Ընտանիքը քո Մոլորակն է՝ բնության նույն օրենքների բնավ էլ ո՛չ մանրակերտով…

Մի տարբերությամբ՝ առանցքներ են բոլո՛րը, միջօրեականներն էլ նետվում են ըստ… շահի:

Խնդիրը քո միջօրեականի… տարաժամ ու անհարկի ընծայելն է. նրանից… շա՜տ լավ թոկ են մոգոնում…

Ա՛յ այստեղից էլ կենդանակերպի նոր… կերպդ այլևս մեկն է՝ ուրի՜շը…

Ու սա ընտանիքի ֆորս-մաժորը չէ. սա կյանքի անգրել օրե՛նքն է…

Պահի՛ր միջօրեականդ, մե՛կ է, այն էլի որպես սպեղանի ես… նշխար-նշխար մասնահանելու…

Լենա Հովսեփյան

Թե էս կյանքի խելքին ընկնենք…

բոժոժ, կյանքԺողովուրդ ջան, էս մեր անհայտարար, էս մեր շաղված-շփոթված օրերում ժամանակ պեղենք-գտնեք իրար համար՝ տաքացնենք մեր հոգիներն… իրարով… Ախր, ցուրտը շատացել է, ախր, հավեսներ կան… փախած, ախր ազգովի, տնովի հեռու ու կարոտ ենք իրարից, ախր, կյանքի գույնը ծիածանի չի՝ պղտո՜ր է. հավատը վիժա՜ծ է…

Ժամանակ գտնենք, հավես էլ, թե էս կյանքի խելքի՜ն ընկնենք՝ թը՛մփ, խեցիներ են մեզ բոժոժելու…

Հը՞, ոնց որ ես էլ եմ արդեն խեցուց…

Իսկ կյանքն իրականում չքնաղ ԸՆԾԱ է…

Լ.Հ.

Էլի՞ անհաջող փորձ..

խաբկանք, դեպրեսիաՀոգնեցի գորշին նրբերանգ, իներտին՝ սլացք, դախին՝ ոգի վերագրելուց… Նե՛րս, քե՛՛՛զ նայիր-բա՛վ է… Ասացի՛… Ասացի ու… հեգնեցի ինձ. Էլի՞ անհաջող փորձ…

Լ. Հ.

17, 117, 1017, 2017… Թվեր են: Սո՛սկ…

աքաղաղի տարի, 2017Մինչ հաջորդ… տոնածառ մնացած օրերից պակասեց ինը օր… 2016-ն արդեն գնաց հավասարվեց 1000 տարվա արխիվականներին՝ մեր կեծ-կեծ սահմաններից մինչ մեր տուն ու օջախներ թողնելով հոգոցներ ու հիացումներ, մտաբեկություններ ու ծնունդներ…

Ու՝ փա՜ռք ՏԻՐՈՋԸ…

2017-ն էլ կսուրա, կգնա, մենք էլ՝ նրա հետ:

Նախաամանորին հույսերն ու երզանքները գույներ են  ունենում, համ են ունենում, դեմք ու դիմագիծ են ունենում…

Միշտ հավատում ես՝ հենց կեսգիշերային ղողանջների հետ նրանք թևելով կգան, կշուլալվեն քեզ, կապրեցնեն, չորն ու թացն առանձին դարակներ կտանեն, դու կտեսնես, կզգաս, թե որքան… իրեղեն են սպասումներդ…

Բայց 2017-ն էլ համեստ, իրավարի՝ սթրեսներով ու հրավառություններով եկավ, ինքն իր ճամփան շարունակում է…

Ու էլի… հանկարծ հասկացար, որ ամենաիրական Նոր տարին քո՛ ներսում է. հաշվանքի մեկնարկն այնտեղ պիտի սևեռել…

Թե չէ՝ 17, 117, 1017, 2017- թվագրումներ են…

Սո՛սկ…

Սկսենք էլի՛ մեզնից…

Հավատանք մեր ներսի՝ մեր ձեռամբ գրվող… օրացույցին. ամեն օրվա գրպանիկում մեզնից մաս դնենք…

Դնենք, որ հետո օրերի աչքերին նայելուց՝ հայացքներս չփախցնենք…

Լենա Հովսեփյան

Ձմռան մուտքը՝ ԲԱՐԻ՜…

ձյուն, ձմեռՁմռան առաջին օրը շնորհավո՜ր…
Ձմռանը նայենք որպես գարնանն ու ամռանը հասնելու, մի հանդարտ փիքր անելու, մեր միջի… սառնությունը նրա բքերի մեջ ցրելու ձյունաճերմակ ՀՆԱՐԱՎՈՐՈՒԹՅԱՆ…
Թե չէ միշտ գարնան առաջին օրն ենք շնորհավորում…
Լ.Հ.

Մեկ էլ…

Մայր, արևՔրքրում ես էս սառն ու շիկացած մոլորակի բոլոր-բոլոր շերտավարագույրները, խելահեղ սուրում, ընկնում, ելնում, լեթարգիական քուն ես մտնում… կայծակի պես ու չես հասկանում, թե ինչ ես որոնում… Մեկ էլ ուսիդ դադար է առնում ՄՈՐԴ ձեռքը…

Բացում ես աչքերդ. բարձիդ դադար առածը ՏԻԵԶԵՐՔՆ էր, որ փութով որոնում էր ԱՐԵՎԻ շողը…

Ուսդ տաք էր…

Լ.Հ.

Եղիշեից սովորեք՝ որքա՜ն ԱՐԺԱՆԱՊԱՏԻՎ էր, որքա՜ն ՏՂԱ էր, որքա՜ն ՉԱՓԻ մեջ էր…

x factor, Եղիշե, ՇուշանիկՍոսկալի է, երբ մարդուս մեջ իսպառ բացակայում է տարրական, մի պուտ թեկուզ հարգանքն առ իր նմանը, առ մեկ այլ հողեղենը… Իսկական Դրախտիկ գյուղից  X Factor մրցույթի ներկայացած երիտասարդը՝ Եղիշեն, իր դրախտային զուսպ անվրդովությամբ … առիթ տվեց, որ, մեղմ ասած,  ո՛չ… դրախտիկ քաղաքային գաղջ մթնոլորտում մարդիկ իրար միս ու ոսկոր (դաստիարակությունս հորդորում է… չընդարձակվել) կրծեն՝ մոռանալով … կրծումի նյութին… Ասելիքը բանի նման ասեք, ասելիքը մաղձ մի դարձրե՛ք,  մի՛ շիթեք՝ մոռանալով բուն …նյութը…

Տո՛ տնաշեններ, կենտրոնացե՛ք, հավաքե՛ք ձեզ, ի՜նչ մի բզկտել եք բզկտում միմյանց՝ մարմնի մաս-մասսաներից մինչ… սեռական ենթադրյալ հարթություններ…

Ազնիվ խոսք, ամոթ է շատ, պարզապես ամեն տողի հեղինակ՝ անկախ ցունամիանալու դրդառիթից, իր դիմագծի  մանրաշտրիխներով է ներկայանում, իր կարողությունների ու… ամենաբազմազան ցանկությունների կատար կամ անկատար սպեկտորն ու սեգմենտն  է ներկայացնում…

Եվ՝ դուք՝ կայքեր, բլոգերներ, լրատվամիջոցիկներ, ո՞նց եք հանդուրժում, որ ձեր էջերը, հազար կներեք, զուգարանի տեղ օգտագործվեն…

Մի բան  գոնե մի քիչ երկյուղածությամբ հիշեք՝ համացանցն այսօր հասու է ձեր իսկ երեխաներին էլ…

Եղիշեից սովորեք՝ որքա՜ն ԱՐԺԱՆԱՊԱՏԻՎ էր, որքա՜ն ՏՂԱ էր, որքա՜ն ՉԱՓԻ մեջ էր…

Լենա Հովսեփյան

Թրամփներից ու քաղաքական դավերից հեռո՜ւ…

աշուն, տերևներՄեր ողջ քաղաքի վրա, արդեն մի քանի օր է, ծուխ է, ծխամշուշ է… Վառվող, մխացող չոր խաշամի բույր է… Մանկությանդ բույրն է… «Կռաբլիով»  այգին սանրող պապիդ կերպարանքի ըմբոշխնում է… Ցախավելը ձեռքին տատիդ պատկերն է՝ կրակի օղակը իմի բերող, փոքրացնող… Դու ես, քույր եղբայրներդ են՝ խաշամի արանքներում կուչ եկած խնձորներ պեղող…
Անհոգությունն է, ծո՜վ անհոգությունը՝ թրամփներից ու քաղաքական դավերից հեռո՜ւ…
Ի՜նչ քացր… ԾՈՒԽ է…
Լ.Հ.