Սթափ զգայարանների շփոթ…մեղեդին
Նարեն զգում էր, որ մտքերի խռովքը ոտքերին ստիպում է իրարով ընկնել: Մարմինը չէր էլ փորձում ընդվզել ուղեղի դեմ: Պարզապես, ուղեղն ասես նեղ էր գալիս` սպառնով ճոթռել պատյանը: Չէ’, քայլվածքը կանոնել է պետք, ողնաշարին ստիպել է պետք, որ չխուսափի իր նախաստեղծ դերից, որ ապահովի ողերի ձիգությունը, շտկի ուղիղ գծից շեղված ուսերը և վար նետած նյարդերով աջ և ձախ ոտքերին պարտադրի, որ նրանք արժանավայել տանեն դիվային հիթիռների սարսափից քաջքախաղի հանձնված իր մարմինը, մարմին, որ դատապարտված է նաև…ապրելու: …կարդալ շարունակությունը »
Սերմերը պալարներ էին` մարդատյաց բջիջներով: Դեռ լավ էր, որ կենարար հալոցքն ու անձրևը ներս քաշելու համար պալարի` թարս քաշած կաշին…միջուկի պնդությամբ էր…Թե չէ` կբազմանային, է~, սատանայի ճտերի պես…Բայց, անկախ…բերքահավաքից` գորշ ու պոզավոր բերքի քանակից, “գարնանացան” միշտ արվում է: Եվ` հրեշտակների քթի տակ…Համբերությո՞ւն են փորձարկում, թե՞ իմունիտետ ամրապնդում` հրեշտակների հմայքից չսատկելու…
ՀՀ վարչական իրավախախտումների վերաբերյալ օրենսգրքի 92-րդ հոդվածը սահմանում է. “Կենդանիների հանդեպ դաժան վերաբերմունքը, որը հանգեցրել է դրանց ոչնչացմանը կամ խեղմանը, նախատեսում է տուգանք՝ քաղաքացիների համար’ նվազագույն աշխատավարձի երեսնապատիկից մինչև հիսնապատիկի չափով, իսկ պաշտոնատար անձանց համար՝ ութսունապատիկից մինչև հարյուրապատիկի չափով”: Սա օրենքն է, իսկ ինչպիսին է վիճակն իրականում: Ճիշտ է, երեկ facebook-ից արդեն տեղեկացել էի, որ Գորիսում` քաղաքի հենց կենտրոնական մասում` կրակոցներ են եղել, շներ են ոչնչացվել, բայց…բայց, ինչպես ասում են` “Լավ է մեկ անգամ տեսնել, քան հազար անգամ լսել” (“լավ”-ը, իհարկե, այս պարագայում հարաբերական էր): 
-Բարև ձեզ, դուք երևի ինձ չեք էլ հիշում: Ես Սիրանի թոռն եմ` Սերինեի աղջիկը: Իմ տատը, ծնողներիցս հետո, հիշում եմ, երբ խնդիր էր ունենում, գալիս էր ձեզ մոտ, ասում էր, որ ձեր մայրը նրա աշխատանքային ընկերուհին է եղել: Ես նրա հետ հաճախ եմ եղել ձեր տանը,-մի տեսակ արագ-արագ, ասես, իր` մեր զանգի կոճակի սեղմելն արդարացնելու համար, ասաց շեմին կանգնած, դալուկ դիմագծերով աղջիկը:
Քանի դեռ օրը չի ավարտվել կամ՝ թող ավարտվի էլ…Ես օրհնության պես մաղթանք ունեմ ոչ Մարտի 8-ի կամ Ապրիլի 7-ի համար, դրանք օրեր են՝ մտացածին կամ ինչ -որ իրադարձությամբ պայմանավորված…Ես չեմ ասում շնորհավոր, ես ասում եմ՝ սիրելի Մամիկ-Մայրիկ-Աղջիկ-Աղջնակներ, նախ՝ Նախախնամության բարեհաճությունը ձեզ, հետո՝ մտքի լույս՝ հավատավոր, խոհեմ, խելացի, ճկուն ու նպատակամետ լինելու համար…Թող որ ԳԱՐՈՒՆԸ ձեզ համար տարվա… մշտական եղանակ լինի: Մյուս եղանակներն էլ գան ջերմացնելու, զովացնելու, երազելու համար…
-1993 թվականի հունվարի 26-ն էր: Ցուրտ, գորիսյան մառախլապատ օր էր: Առավոտ շուտ զգացի, որ ես շտապ պիտի հիվանդանոց հասնեմ: Իմ 3-րդ հղիությունն էր: Ես արդեն 2 աղջիկ ունեի: Մենք այդ օրերին ընտանիքով Քարահունջ գյուղում՝ իմ հայրական տան պադվալում էինք մնում: Լենինի փողոցը, ուր այնժամ վարձակալությամբ ապրում էինք, մշտապես գրադի բերանում էր: Քանի~ անգամ եմ հղի վիճակում ես էլ մտել մահճակալի տակ, քանի~ անգամ են ինձ ուշքի բերել… 
Բագրատ Օրդյանն ու կինը՝ Սիլվան, ապրում են Գորիս քաղաքի արևմտյան լեռնալանջի բարձրադիր փեշին գտնվող, իրենց երբեմնի բնակարանին կից դրված “դոմիկում “, որտեղ, չնայած վառարանի վրայի թեյնիկը բարալիկ գոլորշի էր արտաշնչում, ցուրտ էր, ոսկորի հետ անհաշտ մարտյան ցուրտ: Ցուրտ էր, խոնավ էր, նեղվածք էր-տխուր էր: Տխուր էր, որովհետև երբեմնի բնակարանի հենց բակում ու շենքի հիմքերում “գրադի” արկերի ահռելի փոսերն էին: Գորիսում աննախադեպ՝ միանգամից 3 արկ “հյուրընկալած”, կրակի ճարակ դարձած, անդուռ, անպատուհան, անհատակ շենքն ասես պատերազմ անթեղած…թանգարան լիներ: 
Загрузка ...